دیشب رفته بودیم برای خرید جهیزیه . نمیدونم چرا حالم خوب نیست. بی هیچ دلیلی...                    شاید توی تعطیلات برم مسافرت. خیلی احتیاج دارم/ مامانم که خدارو شکر از توی جا بلند             شده. مامان و بابا هم به مسافرت احتیاج دارن ولی به خاطر وضعیت مامان نمیتونن تا                       یک سال جایی برن... سخته/ دوست داشتم با خودم میومدن میرفتیم. اما افسوس و صد افسوس...

گاه دلتنگ میشوم.....

 دلتنگ تر از همه ی دلتنگی ها

 گوشه ای مینشینم

و حسرت ها را می شمارم

و باختن ها را

 و صدای شکستن ها را

 و وجدانم را محاکمه میکنم

من کدامین قلب را شکستم؟

 کدامین احساس را له کردم؟!

کدامین امید را ناامید کردم؟!

کدامین خواهش را نشنیدم؟

وبه کدام دلتنگی خندیدم ؟

                                       که اینچنین دلتنگم!

  وای چقدر هوا دلگیره... این روزا همه چیز دارم. همه چیزائی که دنبالش بودم روزی...

ولی دلم گرفته... نمیدونم چرا؟؟؟

اصلأ هوا سرد رو دوست ندارم.

خبر از من داری؟...
خبر از دلتنگی های من چطور؟...
و آن پروانه های شادی که در نگاهم بودند...
خبرش رسیده که مرده اند؟؟؟...
هیچ سراغ دلم را میگیری؟؟...
کسی خبر داده که آب رفته ام از خستگی؟..
مچاله ام از دلتنگی؟..
آه.... که هیچ کلاغی نساختیم میان هم
وجدانت راحت...

خبرهای من به تو نمی رسد....

به دنبال رده پایی از تو تا بی کران تا نا کجا اباد میروم
نمیدانم تو کجا هستی
نشانی از تو ندارم
خاطره بهترین یاد گاری توست
و بهترین خاطره یاد گاری های توست

دلم گرفته

میدانم و میدانی...

به هر جا مینگرم چشمانم در جستجوی چشمان توست اما سرابی بیش نمیبینم

دلم برات تنگ است

و تو این را میدانی...

یادگارهای سبز سالهای بهار افشان تیک تیک لحظه های دور از تو و عبورغریبانه ترین چکاوک های عاشق... مسافر!

انتقام غریبی است رفتنت...

وقتی احساس تنهایی می کنی ،انگار بخشی از وجودت رو جایی جا گذاشتی.یعنی قبلاً اون رو داشتی و حالا نداری.مثل دریایی که موجش رو گم کرده، مگه می شه؟دریای بی موج؟! می بینی،به هم خیلی شبیه اند.اما تنهایی نابه، یه حس خالص.مثل دریا که اشغالاشو پس میزنه و همیشه خالص می مونه. ولی دریای ما ، واسه اینکه خالص بمونه باید موج داشته باشه.تو موجش باش! موج رو به این دریای ساکت برگردون.چطور؟ نسیمی باش و این دریا رو نوازش کن.اون وقت بی قرار ساحل می شه.

به تو پرواز را آموختم 

و رهایت کردم تا

ستاره دنباله دار باشی!

کاش با تو از عشق میگفتم

تا بیاموزی کمی وفا دار باشی!

بادبادک کوچک ...

آدمک آخر دنیاست ، بخند
آدمک مرگ همینجاست ، بخند
آدمک خر نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است ، بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست ، بخند
دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست ، بخند
فکر کن درد تو ارزشمند است
فکر کن گریه چه زیباست ، بخند
صبح فردا به شبت نیست که نیست
تازه انگار که فرداست ، بخند
راستی آنچه به یادت دادیم
پر زدن نیست که درجاست ، بخند
آدمک نغمه ی آواز نخوان
به خدا آخر دنیاست ، بخند...

دوسِت داشتم اما نه اونقد که باید...
.
.
نه اونقد که پیرم کنه رفتنت
نه اونقد که چشمام به راهت بمونه
یا از عشق سیرم کنه رفتنت
دوست داشتم اما مثل یه مسافر
که هر لحظه امکان بر گستنش هست
تو برگشتی و بایدم بر می گشتی
همون بهتر عاشق شدی رفتی ازدست
همون بهتر عاشق شدی پر کشیدی
پرنده نمی تونه یک جا بمونه
من از روزگارتو سر گیجه دارم
نمی خوام غمی این وسط جا بمونه
تو فکر کن بریدم
تو فکر کن شکستم
تو فکر کن نبودت کار داده دستم
خیال کن خیالت هنوزم باهامه
خیال کن هنوزم به راهت نشستم...
تو رفتی که یه اتفاقی بیوفته
ولی من فقط یادت رو بردم از یاد
نه عمر ترانه به آخر رسیده
نه بازار مهتاب از سکه افتاد
تو رفتی که این قصه داغش بمونه
روی سینه زخمی هر دوتامون
نموندی ته داستانو ببینی
که از هم جدا شد فقط دست هامون
فقط دس‍‍‍ت هامون ...

تنهای تنها

غروب دلگیر

غرق در کار و روزمرگی

و چشم های من که کاسه خون می شو

درد تو نیستی؛ به خود نگیر

تو، تنهایی ام را به یادم می آوری

که اینگونه می بارم

روزها و روزها در خود می روم

آن قدر که خود ِ سکوت می شوم

دیگر حتی روزمرگی ها هم مرا فراموشکار نمی کنند.

امشب کولی شبگرد کوچه، پس کوچه های خاطره ها شده ام                           

نه زبان گفتنم هست

نه شوق نوشتن

امشب جای باران، این منم که می بارد

امشب به دوست داشتن هایی فکر کردم که تهی بود از عشق !

امشب هوای دلم بس ابری ست

دست های خالی

 و

چشم هایی لبریز از بغضی کهنه

دلی پر از حرف های ناتمام

 و

روحی تهی از رویای عروج

پشتِ سرم خستگی ِ یک عالمه خاطره

و می شنوم: به آتش بکش، بسوزان
می خواهی چه کار این خاطره ها را؟ همه را بسوزان !

باختم هر آنچه را که روزگاری دوستشان میداشتم!
به من نمی آید بازنده باشم؟ دیدی گول چشمانم را خوردی؟!
اما باور داشته باش که

من بهترین بازنده ی شهرم! بهترینشان….
من همان قمار بازی بودم که “بباخت هرچه بودش” و هیچ نمانده است برایم “اِلا هوس قمار دیگر”…

آری من ماندم و شب و سکوت و خاطره

دیگر دل نخواهم بست به هیچ! حتی به آلونک کاهگلی دخترک…

حتی به گرمای آتشی در دل تاریک کوهستان...

حتی به بودن های مملو از نبودنت ....

حتی .....

مرا تا كجا خواهي برد اي عشق...؟

آيا از مهر ورزيدن آنقدر بيگانه ام ؛ كه تاوان آموختنش تنهاييم بود...

چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد

از واژه ی دو  وجهیه تکرار خسته ام

من بی رمق ترین نفس این حوالی ام

از بودن مکرر بر دار خسته ام 

من با عبور ثانیه ها خرد می شوم

از حمل این جنازه ی هوشیار خسته ام!

 دلم دل تنگ دلت می شود! نگاهم جستجوگر چشمت و قلبم در حسرت احساست می ماند. دست هایم گرمای دستت و صدایم جواب هایت را می خواهد. نه این من نیستم که تو را میخواهم، تمام وجودم به گونه ای درگیر توست. این قلم من است که از تو مینویسد نه دستانم، این گردش روزهاست که تو را می خواند نه خیال من. تمام روزگار جمع شده است در اشک من و این خیسی کاغذهاست که مدرکی شده برای شب های تنهایی دلم... نا مهربانی را کجا آموختی؟ در کدامین دیار توانستی سردی را یاد بگیری؟ چشمانت چگونه بی تفاوتی را آموختند؟واما قلبت،او چگونه توانست بیاموزد که سنگ شود؟ نه.... این تو نیستی باور نمی کنم این عشق من نیست، عشق من نگاهی داشت که به وسعتی دست نیافتنی میرساند چشمانم را، صدایی داشت که در سکوتش فریادهایی می شنیدم همه از جنس لبخند و در اوج اشکهایش نشانه ای از امید برایم داشت. نه این عشق من نیست، عشق من با هر روز نبودنش هزاران روز بودن برایم داشت و تنهاییم جز به لحظه ای نمی کشید نه این تو نیستی  هرگز باور نمی کنم و بازهم منتظر می مانم انقدر که خود واقعیت پیدا شوی خودی که خودت باشد نه دیگری پس تا آن روز خداحافظ غریبه آشنای من.

چقدر سخته که عشقت روبروت باشه نتونی هم صداش باشی

چقدر سخته که یک دنیا بهار باشی نتونی که رها باشی

چقدر سخته که بارونی بشی هرشب نتونی آسمون باشی

چقدر سخته که زندونی بمونی با در و دیوار نتونی هم زبون باشی

چه بد بخته قناری که بخونه ولی رویاش حس بیرونه

چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون غمش یک قطره بارونه

چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده

چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی راحت بگن چنده؟

چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه نتونی ناجیش باشی

چقدر سخته که رفتن راه آخر شه نتونی راهیش باشی

چقدر سخته تو خونت عین مهمون شی بپوسی ویرون شی

چقدر سخته دلت پر باشه ساکت شی ولی تو سینه داغون شی

چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنه خوندن جدا باشی

چقدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی

چقدر سخته.......

از یاد رفته

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که ز من رشته ی الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده ز دیدارم بست

هر کجا مینگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

درد عشق است که با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چیره شده

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ای از رویش شد

با که گویم ستم عشقش را؟

تو بارانی!

ببار!

نگذار بیابانهای بی درخت بارشت را عقیم کنند.گاهی به جنگل های انبوه هم نگاه کن. درختان   تنومندی که برای باروری،مشتاق و محتاج نوازش سخاوتمندانه دستان تواند. نگذار این بی توجهی ها شوق بازی کردن با برگ رااز تو بگیرند.

تو آمده ای که شاد باشی قطره بازیگوش! تو نیامده ای که لا به لای برگ های پائیز سال های قبل، بوی گندیدگی اندامت را تجربه کنی .تو نیامده ای که روی شیشه بسته پنجره اتاقهای خوشبخت دیگران بخشکی و تمام شوی. سٌربخری روی لیزی و داغی شیشه ها و شادابی فصل را به نمایش بگذار.شادمانی مختصر و مفید باریدن بر نگاه های تب داری که لحظه بودنت را آرزو کرده اند!من از خودم حرف می زنم!

و از همه آنها که می دانی و نمی دانم!      

دوری...دلتنگم...

مدتهاست از ایتجا دوری...اینقدر دور که حتی یادت هم به من سر نمی زند.آنقدر دور که حتی ثانیه ها برای پیدا کردنت از تلاش ایستاده اند" آنقدر دور که حتی روءیایت کابوسی شده در بیداریم.از تو دور بودن بسیار تلخ است نه برای نبودنت" برای یادآوری بودنت" نه برای نشنیدن صدایت برای حس کردن آن" نه برای ندیدنت" برای خیال چشمهایت.دل تنگم برای لحظه کنار تو بودن.چقدر دور است فکر تو و چه نزدیک است مرگ بودنت. چگونه دور شدی و هیچ وقت حتی فکر برگشتنت در ذهنم نبود؟این تقدیر است یا گناه من؟ این دوست داشتن توست یا خیال باطل من؟ چرا هیچ جوابی برای سوال هایم نیست؟چرا حتی ثانیه ای از ثانیه های تلخم بر نمی داری؟ در این شبها انگار ماه هم با نیمه های شبم قهر است.  انگار ستاره ها فضای آسمان را خالی کرده اند" چقدر دوری!!!!!!این دوری تو کی و کجا نزدیک می شود؟ فقط بگو روزی بر می گردی نه زمان و نه مکانفقط قول برگشتنت را به من بده.می خواهم صدای باران خبر آمدنت را برایم بیاورند .ا قطراتش تا اوج رسیدن پرواز کنم.  بگذار آمدنت با آمدن فصل دیگری همراه شود.